POWSTANIE WARSZAWSKIE

Sytuacja na froncie wschodnim w końcu lipca 1944 roku zmusiła kierownictwo polskiego podziemia do podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie wybuchu w Warszawie powstania zbrojnego przeciw Niemcom. Stanowisko członków Komendy Głównej AK nie było jednolite. Jednak argument, że Warszawa jako stolica Polski zostanie wyzwolona przez samych Polaków, wydawała się ostatnią szansą uratowania niepodległości Polski. Wzięto też pod uwagę nastroje ludności stolicy, która rwała się do walki.
1 sierpnia 1944 roku o godz. 17.00 wybuchło powstanie. Zaangażowała się w nie duża część obywateli stolicy. Szybko jednak okazało się, że Stalin niezadowolony z takiego rozwoju wydarzeń powstrzymał ofensywę na froncie, zmuszając Polaków do prowadzenia samotnej walki z przeważającym i lepiej uzbrojonym przeciwnikiem. Bohaterscy powstańcy zmagali się z Niemcami ponad dwa miesiące, lecz ostatecznie musieli ulec.
W trakcie 63 dni powstania w walkach poległo ponad 20 tyś. żołnierzy AK, a 25 tyś. odniosło rany. Straty wśród ludności cywilnej szacuje się prawie na 180 tyś. Niemcy przyznali się do 17tyś zabitych i zaginionych oraz 9 tyś. rannych.
Oceny powstania są różne. Andrzej Stelmachowski, uczestnik powstania warszawskiego, marszałek senatu 1 kadencji, tak oceniał powstanie "...Nie mam najmniejszej wątpliwości, że ocena musi być pozytywna. Przede wszystkim na tle Powstania powstała legenda. W naszym kraju można skutecznie zwalczać ludzi, można zwalczać poglądy polityczne i ideologie; nie można zwalczyć legendy. [...] Nie mogło zwalczyć legendy prezentowanie "zysków i strat", w tym argument najważniejszy, że Powstanie doprowadziło do utraty najlepszej, najbardziej zaangażowanej warstwy młodego pokolenia. W odczuciach ogółu może nawet wyraźnie niesprecyzowanych, kołatała się myśl, podobna do losu pierwszych chrześcijan, prowadząc do znanej konkluzji, że krew męczenników stała się nasieniem chrześcijaństwa"


Źródła: Tragizm i sens Powstania Warszawskiego, red. J. Kuczyński i J.L. Krakowiak,
Warszawa 2006; N. Davis, Powstanie '44, Kraków 2004

2 myśli nt. „POWSTANIE WARSZAWSKIE

  1. Kolego Chełminiak.
    Przynajmniej jeżeli nie na aktualne badania to na fakt posiadanego wykształcenia wojskowego powinien Kolega wiedzieć że :
    – w Powstaniu Warszawskim od samego początku wzięło udział około 500 żołnierzy Al ( dla Kolegi rozszyfruję ten skrót – Armia Ludowa ) . Szczególnie ważną rolę odegrali oni w walkach na Woli i Starówce . Przypomnę tylko :
    – słynny batalion ,, Czwartaków ”
    – por. Edwina Rozłubirskiego którego gen. ,, Bór ” odznaczył orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznym . I nie tylko jego .
    Warto by pamiętać o żołnierzach l Dywizji Piechoty których około 2, 3 tys. poniosło śmierć , około l. 7 tys. odniosło rany idą z pomocą walczącym powstańcom . Nawet najnowsze badania IPN nie znalazł dowodów na to ,że byli to Rosjanie przebrani w polskie mundury .
    Ograniczenia nie pozwalają przytaczać kolejnych przykładów na to , że Powstanie Warszawskie to nie tylko AK , a nawet i AL. Szkoda , że kolega ma wybiorczą pamięć . Chociaż nie powinienem się dziwić , bo przecież jest to stała cecha charakteru Kolegi chociaż trzydzieści lat temu jej kierunek był przeciwny i dotyczył całkiem innej oceny tego samego faktu .

    Pozdrawiam .

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *