74 rocznica bitwy pod Lenino

Wiosną 1943 roku zawiązał się w Moskwie Związek Patriotów Polskich, który w stosownej chwili miał podjąć inicjatywę utworzenia nowej polskiej armii w Związku Radzieckim. Już w maju 1943 roku w Sielcach nad Oką rozpoczęto organizowanie pierwszej dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Jej dowódcą wyznaczony został płk Zygmunt Berling. Mimo, iż tworzoną dywizję powszechnie uważano za półjawną jednostkę armii czerwonej (dopóki istniały oficjalne stosunki dyplomatyczne z polskim rządem emigracyjnym powołanie takiej armii, która nie podlegałaby polskiemu rządowi było niemożliwe), Polacy przebywający w Rosji zgłaszali się do niej masowo, licząc na poprawę straszliwych warunków w jakich się znajdowali. Mieli też nadzieję, że może stać się ich jedyną szansą powrotu do kraju.
Decyzja stworzenia polskiej armii wojskowo i politycznie całkowicie podległej Moskwie, wiązała się ściśle ze stalinowskimi planami urządzenia powojennej Polski. Stąd też tak wielką wagę przywiązywano do odpowiedniego przeszkolenia politycznego żołnierzy, których stosunek do ZSRR był z oczywistych powodów zdecydowanie negatywny. Wielu z nich przeżyło radziecką okupację z lat 1939-1940 i przeszło przez radzieckie łagry. Przekonanie tych ludzi o słuszności wprowadzenia w Polsce podobnego systemu sprawowania władzy  jak w ZSRR,  było więc zadaniem niezwykle trudnym.
W połowie października 1943 roku dywizja im. Tadeusza Kościuszki skierowana została do walki na froncie i otrzymała zadanie sforsowania rzeki Mierei w rejonie Lenino, na wschód od Orszy. Decyzja wprowadzenia słabo jeszcze przygotowanej dywizji do walk miała przede wszystkim motywacje polityczne. ZPP pragnął by "kościuszkowcy" wkroczyli na ziemie polskie z bojowym dorobkiem, któremu będzie można nadać odpowiedni propagandowy rozgłos. Bitwa pod Lenino została jednak rozegrana bardzo nieudolnie i po dwóch dniach (12-13 październik 1943 rok) dywizję wycofano z olbrzymimi stratami.
1 Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki straciła ponad 3 tyś. żołnierzy. Poległo, zmarło z ran lub chorób 510 żołnierzy. Rannych zostało 1776, zaginęło bez wieści 652, do niewoli zostało wziętych 116 żołnierzy. 
Danina z krwi a często i życia, mimo nieznacznego zwycięstwa militarnego, to jednak pierwszy znaczący udział żołnierza polskiego idącego ze wschodu i walczącego o wyzwolenie swojej ojczyzny.

Jedna myśl nt. „74 rocznica bitwy pod Lenino

  1. Nowa ,, polityka historyczna ” nie jest przeszkodą aby oddać cześć żołnierzom poległym w czasie bitwy pod Lenino i tym którzy w ziemie białoruską przelali swoją krew. Krew która jest taka sama jaką przelali żołnierze polscy w czasie bitwy pod Monte Cassino . Dziwię się autorowi ( Temu Autorowi ) tekstu , że skupił się na sprawach politycznych oraz pokazaniu nieudolności dowódców i żołnierzy i Dywizji Piechoty im Tadeusza Kościuszki . Gdzie jest szacunek dla dowódców np, mjr Lachowicz i wszystkich żołnierzy którzy myślą o opuszczeniu ,, nieludzkiej ziemi ” myśleli też o Polsce w większości przypadków nie zdając sobie sprawy jaka ona będzie . Szanując żołnierzy I i II Armii Wojska Polskiego szanujemy samego siebie i żądamy szacunku od innych .

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *