Grunwald 1410

Każdy dorosły Polak wie, że pod Grunwaldem w 1410 roku Polacy pokonali w bitwie Krzyżaków. Ale, skąd u nas Krzyżacy. Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, zwany w Polsce Krzyżakami, został założony w 1190 roku pod Akkonem na terenie Syrii w celu opieki nad chorymi i rannymi chrześcijanami. W 1198 roku przekształcony w zakon rycerski. W 1226 roku zawarli umowę z księciem mazowieckim Konradem I, na mocy której uzyskali Ziemię Chełmińską w zamian za obronę Mazowsza przed najazdami pruskimi. Po uzyskaniu przywilejów papieskich i cesarskich, zatwierdzających posiadane i zdobyte w przyszłości ziemie jako własność zakonu, rozpoczęli Krzyżacy podbój Prus, zakończony w 1283r. W 1327 połączyli się z istniejącym w Inflantach zakonem kawalerów mieczowych. Budowa państwa zakonnego dobiegła końca wraz z podbojem polskiego Pomorza Gdańskiego w 1309 roku i przeniesieniem siedziby wielkiego mistrza z Wenecji do Malborka (1310). W XIV w. Krzyżacy zajęli się zagospodarowywaniem swego państwa i organizowaniem wypraw na pogańską Litwę. Wspólne zagrożenie przyczyniło się do zawarcia unii polsko-litewskiej (1385). Mimo chrztu Litwy ataki na nią nie ustawały, co doprowadziło do wojny Polski i Litwy z Krzyżakami (1409-11). W czasie tej wojny doszło do starcia wojsk sprzymierzonych z zakonem, we wtorek 15 lipca 1410 roku  pod wsią Grunwald.
Zakon wystawił pod dowództwem wielkiego mistrza ULricha von Jungingena  51 chorągwi, wśród których znajdowali się również goście zakonu z Anglii, Francji, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Śląska, Pomorza, Czech, Moraw, Węgier oraz Inflant.
W literaturze podawane są różne szacunki liczebności wojsk – mówi się nawet o liczbie do 38 tyś. wojsk zakonnych i do 43 tyś. wojsk sprzymierzonych. Rycerstwo polskie dowodzone przez króla Polski Władysława II Jagiełłę i wielkiego księcia litewskiego Witolda zorganizowane było w 50 chorągwiach. Litwa przysłała 40 chorągwi, które składały się z oddziałów litewskich i lenników litewskich na Rusi. W ramach wojsk litewskich walczyły także chorągwie złożone z Tatarów.

bitwa_grunwald_mapa

 

Bój trwał ponad sześć godzin i skończył się przed zachodem słońca. Przewagę na placu boju (poza małym wyjątkiem z początku bitwy) miały praktycznie cały czas wojska dowodzone przez Króla Polski. Po bitwie między Stębarkiem, Łodwigowem i Grunwaldem leżały setki trupów. Leżeli obok siebie Polacy i Litwini, Rusini, Krzyżacy, Prusowie i Tatarzy. Wśród ośmiu tysięcy poległych po stronie Zakonu leżał i wielki mistrz Ulryk von Jungingen, i wielki marszałek Fryderyk von Wallenrode, wielki szatny Albrecht von Schwarzburg, skarbnik Tomasz von Merheim, kilkunastu komturów, wójtów, setki rycerzy zakonnych, tysiące gości zakonnych i najemników.
Źródła nie podają strat poniesionych przez stronę Polską.

the_battle_of_grunwald_by_tadeusz_popiel

 

Wrażenie klęski krzyżackiej było w całej Europie olbrzymie. Zwycięzcy nie potrafili jednak wykorzystać swego sukcesu. Pozwolili stronie przeciwnej otrząsnąć się z otępienia wywołanego pogromem i zorganizować skuteczny opór. W rezultacie kampania zaczęła się przeciągać, co zmusiło w końcu Jagiełłę do zawarcia pokoju w Toruniu (1 II 1411).


opracowano na podstawie:
– „Średniowiecze Encyklopedia Popularna”, opracował H.R.Loyn, Czytelnik –    Warszawa 1996;
– „Historia Powszechna” – Średniowiecze, Tadeusz Manteuffel, WN PWN, Warszawa 1999;
– Mapa przebiegu Bitwy pod Grunwaldem – Infografika „Nasz Dziennik”;
– obraz T. Popiela, Z. Rozwadowski – Bitwa pod Grunwaldem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *