Jeden na jednego – średniowieczna bitwa pod Koronowem.

10 października 1410 roku, we wsi Wilcze pod Koronowem rozegrała się bitwa, ostatni akt wielkiej wojny (1409 – 1411) z zakonem krzyżackim. Bitwa średniowiecznej Europy oparta o honorową zasadę walki jeden na jednego.
Po klęsce pod Grunwaldem, Krzyżacy pod wodzą Michała Küchmeistera von Starnberga, wójta Nowej Marchii (wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego w latach 1414 – 1422), podjęli próbę odwrócenia losów przegranej wojny, chcąc z zaskoczenia zająć Kujawy. Planowali zdobyć Bydgoszcz, z której mogliby zagrozić zamkowi w Inowrocławiu, gdzie stacjonował polski król Władysław II Jagiełło.
Polski król przewidział jednak zagrożenie, dlatego kazał obsadzić położone na północ od Bydgoszczy Koronowo, załogą 2 tyś. zbrojnych. Dowodzenie wojskami wysłanymi przeciwko Krzyżakom powierzył Sędziwojowi z Ostroroga herbu Nałęcz (wojewoda poznański od października 1406 do 1441roku, w latach 1426 – 1432 starosta brzesko-kujawski, a następnie starosta generalny Wielkopolski) oraz Piotrowi Niedźwiedzkiemu herbu Starykoń (marszałek dworu króla Władysława II Jagiełły w latach 1410 – 1419, krajczy(1414 – 1423) i stolnik krakowski (od 1433)).
Krzyżacy zostali zaskoczeni faktem obsadzenia Koronowa tak liczną załogą i jej gotowością do podjęcia walki. Chcąc uniknąć dużych strat zdecydowali się na odwrót.
W pościg za uciekającymi ruszyli konni łucznicy. Krzyżacy widząc, że walka ze ścigającymi ich wojskami jest nieunikniona, zajęli dogodną do obrony pozycję na leżącym ok. 7 km od Koronowa, wzgórzu. Obie armie ustawiły się w szyku „płot”. W pierwszej linii rycerze, drugiej ich giermkowie. Bitwa stała się areną wielu honorowych pojedynków. Dwukrotnie ogłaszano przerwę w walce. W czasie jej trwania opatrywano rany i usuwano ciała zabitych. Wymieniano się jeńcami, częstując się przy tym z przeciwnikiem winem. Następnie powracano do walki.
Decydującym momentem w bitwie było zdobycie krzyżackiej chorągwi przez Jana Naszona z Ostrowiec herbu Topór. Zdobycie chorągwi wywołało duże zamieszanie wśród Krzyżaków i przerodziło się w ucieczkę. Polscy zbrojni jeźdźcy rozpoczęli pościg. Starcie zmieniło się w pogrom.
W walce zginęło około tysiąca rycerzy zakonnych. Zdobyto łupy i jeńców, w tym wielu „gości” Zakonu. Do niewoli dostał się wódz armii krzyżackiej Michał Küchmeister, którego osadzono później na zamku w Chęcinach.
Król Władysław II Jagiełło w Bydgoszczy wydał ucztę, na którą zaprosił jeńców. Traktowani byli oni z szacunkiem, by przeciwdziałać krzyżackiej propagandzie na Zachodzie ukazującej Polaków i Litwinów jako bezbożnych dzikusów.
Niektórzy historycy wojskowości uważają, że zwycięstwo Polski pod Koronowem było większe aniżeli wcześniejsze na polach Grunwaldu.

80-ta rocznica zbrodni katyńskiej

Dnia 13 kwietnia 1943 roku niemieckie radio i prasa podały wiadomość o odkryciu zbiorowych grobów oficerów polskich, więźniów z obozu w Kozielsku, oskarżając o zbrodnię, NKWD.
Po 17 września 1939 roku do niewoli sowieckiej trafiło ponad 15 tyś. polskich wojskowych, policjantów, kapelanów różnych wyznań, funkcjonariuszy Korpusu Ochrony Pogranicza, Żandarmerii Wojskowej, służb specjalnych i oficerów rezerwy. Zatrzymani trafili do obozów – w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie. 5 marca 1940r. Stalin wraz z członkami Biura Politycznego podjął decyzję o wymordowaniu uwięzionych. Egzekucje odbywały się w kwietniu i maju 1940r. Oficerów z Kozielska zabijano strzałem w tył głowy bezpośrednio nad dołem śmierci w Katyniu. Więźniów z pozostałych dwóch obozów przewożono do Charkowa oraz Tweru i tam rozstrzeliwano. Wraz z żołnierzami zamordowano ok. 7 tyś. więźniów cywilnych. Łącznie śmierć poniosło 21 768 obywateli Polski.
Zbrodnia ta, uznawana jest za ludobójstwo, zbrodnię przeciwko ludzkości i zbrodnię wojenną.
Zbrodnia katyńska to tragedia narodowa, która nie może pójść w zapomnienie i wymaga od nas szczególnego upamiętnienia. Uchwałą z 14 listopada 2007 Sejm RP ustanowił przez aklamację dzień 13 kwietnia Dniem Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej.



POWSTANIE STYCZNIOWE 1863r. – 157 ROCZNICA

22 stycznia 1863 roku rozpoczęło się polskie powstanie narodowe przeciwko Imperium Rosyjskiemu, ogłoszone Manifestem 22 stycznia wydanym w Warszawie przez Tymczasowy Rząd Narodowy. Było ono największym polskim powstaniem narodowym. W czasie trwania powstania stoczono ok. 1200 bitew i potyczek. Przez oddziały powstańcze przewinęło się około 200 000 ludzi.
Mimo początkowych sukcesów powstanie zakończyło się klęską powstańców, z których kilkadziesiąt tysięcy zginęło w walkach, około 1 tyś. zostało straconych, około 38 tyś. zostało skazanych na katorgę lub zesłanych na Syberię, a blisko 10 tyś. wyemigrowało.
22 stycznia 2020r., przy pomniku Stanisława Bechiego we Włocławku obchodziliśmy 157 rocznicę tamtych wydarzeń.
Płk Stanisław Bechi, od sierpnia 1863r. dowódca pułku na województwo kaliskie, naczelnik wojskowy powiatu gostynińskiego, 8 grudnia 1863r. został schwytany przez Rosjan we wsi Bielno k. Włocławka i uwięziony we Włocławku.Wyrokiem rosyjskiego sądu wojskowego, został skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie. Egzekucję wykonano w godzinach porannych 17 grudnia 1863r..
Przy pomniku upamiętniającym śmierć Stanisława Bechiego, na Placu Powstania Styczniowego we Włocławku, kwiaty i znicze złożyli przedstawiciele Urzędu Miasta, Rady Miasta, parlamentarzystów, partii politycznych, szkół oraz Związku Żołnierzy Wojska Polskiego.

Pierwszy człowiek na Księżycu

16 lipca 1969 roku, z Centrum Lotów Kosmicznych na Canaveral rozpoczął się najważniejszy lot w dziejach ludzkości. Neil Armstrong, Edwin „Buzz” Aldrin i Michael Collins wyruszyli z misją Apollo 11. Pierwszą fazę lotu Apollo 11 spędził na orbicie okołoziemskiej, następnie udał się w trasę liczącą 384 400 km. W trzeciej dobie lotu Apollo 11 wszedł na orbitę Księżyca. Armstrong i Aldrin przeszli do modułu księżycowego, który został odłączony i rozpoczął historyczne lądowanie. Astronauci wylądowali na Księżycu 20 lipca 1969 roku. Wkrótce Neil Armstrong przekazał Ziemi radosną wiadomość – „Orzeł wylądował”.
Kiedy 21 lipca 1969, o godz. 2:56 UTC, Armstrong zszedł po drabince i postawił stopę na pokrytej pyłem powierzchni Srebrnego Globu, wygłosił słowa, które przeszły do historii: „To jest mały krok człowieka, ale wielki skok dla ludzkości”. Armstrong i Aldrin pokonali na Księżycu ok. 250 m i zebrali 21,7 kg próbek skał. Próbki zostały oddane do dyspozycji 106 naukowców w Stanach Zjednoczonych i 36 badaczy ośmiu innych krajów.
Astronauci umieścili na Srebrnym Globie tabliczkę z napisem: „W tym miejscu ludzie z planety Ziemia po raz pierwszy postawili stopę na Księżycu. Lipiec 1969. Przybywamy w pokoju dla dobra całej ludzkości”.
Po 21 godzinach i 36 minutach spędzonych na Księżycu astronauci powrócili do modułu dowodzenia, gdzie czekał na nich Michael Collins. 24 lipca 1969r. Apollo 11 wodował na Oceanie Spokojnym w odległości 21 kilometrów od czekającego lotniskowca USS Hornet.
Po misji Apollo 11 na Księżycu lądowało jeszcze pięć statków z załogą ludzką. Ostatnia Misja odbyła się w 1972. (Apollo 17). Od tamtego czasu nikt nie lądował na Księżycu.


Opracowano na podstawie: Wikipedia, Wolna encyklopedia.

Święto Wojsk Inżynieryjnych

Na pamiątkę forsowania Odry i Nysy Łużyckiej w 1945 roku, w dniu 16 kwietnia w Siłach Zbrojnych RP, obchodzone jest Święto Wojsk Inżynieryjnych.
16 kwietnia na froncie wschodnim II wojny światowej, wojska 1 Frontu Białoruskiego i 1 Frontu Ukraińskiego, rozpoczęły tzw. operację berlińską, której celem było zdobycie Berlina. W składzie obu frontów walczyła 1 i 2 Armia Wojska Polskiego. Polskie jednostki inżynieryjne miały za zadanie przygotowanie przepraw przez Odrę, w kilku miejscach jednocześnie.
14 kwietnia polscy saperzy rozpoczęli przygotowania do budowy przyczółka na zachodnim brzegu rzeki. Operację przeprawienia wojsk biorących w niej udział, zabezpieczało wówczas 25 batalionów inżynieryjnych różnych specjalności.
Udział żołnierzy wojsk inżynieryjno – saperskich w operacji stał się symbolem odwagi, poświęcenia i męstwa.
Dziś wojska inżynieryjne, utożsamiane z saperami, dzielą się na pododdziały pontonowe, desantowo-przeprawowe, inżynieryjno drogowe i kolejowe. Spełniają one dwa bardo ważne zadania: zabezpieczają inżynieryjnie nasze wojska podczas działań wojennych oraz w czasie pokoju wspomagają nasze społeczeństwo.

410 rocznica bitwy pod Salis

Podczas wojny polsko – szwedzkiej (1600 – 1611), po zdobyciu Parnawy (2 marca 1609) zostawiwszy 200 żołnierzy załogi, hetman wielki litewski Jan Karol Chodkiewicz ruszył na zagrożoną przez Fryderyka Joachima Mansfelda, Rygę. Po drodze zauważył możliwość zniszczenia bazującej w porcie Salis eskadry szwedzkiej, która blokowała Rygę od strony morza. Szwedzi nie czuli się zagrożeni, dlatego ich straż w używanym w charakterze dodatkowej bazy porcie, łatwo dała się zaskoczyć. Zaskoczenie było jedyną szansą na zwycięstwo, w otwartej bitwie słabe siły polskie na morzu nie miałyby szans wobec przewagi przeciwnika.
Zdobyte w Parnawie dwa statki obsadzono piechotą i uzbrojono w działa sprowadzone z parnawskiego zamku. Do kierowania ruchem statków Chodkiewicz zaciągnął kilku marynarzy, głównie inflanckich. Tak zaimprowizowana eskadra wzmocniona została dodatkowo przez parę naprędce uzbrojonych statków handlowych (prawdopodobnie pięć), zakupionych od Anglików i Holendrów, również obsadzonych piechotą oraz parę łodzi i batów, niektóre wypełnione prochem, smołą i innymi materiałami łatwopalnymi. W nocy z 23 na 24 marca 1609r., flota Chodkiewicza niespodziewanie zaatakowała flotę szwedzką. Wynajęci Inflantczycy, wykorzystując wiatr wiejący w kierunku lądu, wprowadzili do portu kilka branderów (najprawdopodobniej 4 i było to pierwsze użycie branderów na Bałtyku w czasach nowożytnych), podpalili je i pchnęli w stronę stojących w szyku zakotwiczonych okrętów szwedzkich.
Wśród zaskoczonych okrętów szwedzkich powstał popłoch, załogi odcinały liny kotwiczne i próbowały ratować się ucieczką. Mimo to, dwa okręty szwedzkie spaliły się i wkrótce zatonęły. Wycofujące się z portu jednostki szwedzkie dostały się pod ogień oczekujących na redzie okrętów polskich. Zaskoczona niespodziewanym atakiem eskadra szwedzka nawet nie spróbowała podjąć walki artyleryjskiej, czym prędzej uciekła na wody Zatoki Ryskiej. Jednostki polskie, wolniejsze od okrętów szwedzkich, nie podjęły pościgu. Cały port miasta Salis wraz z zapasami broni, amunicji i żywności dostał się w ręce Litwinów. Zdobycie Parnawy i przepędzenie eskadry szwedzkiej z Salis wywarło bezpośredni wpływ na dalszy przebieg działań wojennych i przyczyniło się do powstrzymania naporu wojsk szwedzkich na Rygę.

360 rocznica desantu polskiej kawalerii na wyspę Als

W dniach 14 - 18 grudnia 1658r. sprzymierzone siły brandenbursko - cesarsko - polskie, wspierające Danię podczas II wojny północnej (1655-1660), przeprowadziły desant i zdobyły wyspę Als zajętą przez Szwedów. Wydarzenie to zostało upamiętnione przez Józefa Wybickiego w polskim Hymnie państwowym.

Read More

188 rocznica Powstania Listopadowego

29 listopada mija 188 rocznica wybuchu powstania listopadowego. Powstania narodowego przeciw rosyjskiemu zaborcy, obejmującego swym zasięgiem Królestwo Polskie, Litwę część Ukrainy i Białorusi. Przyczyną wybuchu było m.in. łamanie konstytucji Królestwa z 1815r. oraz represje wobec tajnych związków i organizacji.
Powstanie trwało do października 1831r. W tym czasie stoczono wiele różnych bitew. Ostatnim bastionem powstańczym była twierdza w Zamościu, która poddała się 21 października 1831r.

Read More